***********

Bu üç ayda çalışmak ve uyumak dışında birşey yapamadığımı söylesem de uzuunn çalışma saatlerimde boş vakitlerim de oldu   Kış sezonu havalimanında çalışmanın böyle avantajları da olabiliyor bazen… Bu boş vakitlerimde ben boş durmadım kitap okudum tabii Buraya yazabileceğim birşeyler biriktirmeye çalıştım…

Son okuduğum iki kitabı çok beğendim özellikle…

İlki Mine G. Kırıkkanat’ın son kitabı, “Destina”… Kitabın arka kapağında yazanları internette bulup okuyabilirsiniz… İlk bulacağınız cümle de “Bu romanda yazılı herşey doğru, hiç bir şey gerçek değildir…” cümlesi olacaktır…  Ben kitabı bir günde bitirdim. Oldukça akıcı ve sürükleyiciydi. Çok beğendim. Mine Kırıkkanat’ı zaten çok beğenirim gazetedeki yazılarını da okurum. Daha önce kitabını okumamıştım ancak bundan sonra “Bir Gün, Gece” kitabından başlayarak diğer kitaplarını da  okuyacağım. Bu kitaptan başlamamın nedeni Destina’nın bir iki yerinde bu kitaba atıfta bulunmuş olmasından kaynaklanıyor. Destina hakkında daha sonra daha uzun yazmayı düşünüyorum. Ancak alıntı yeteneğim olmadığı için kitabımı kaptırdığım arkadaşımdan geri alırsam ancak yazabilirim aklımdaki yazıyı. sadece aklımda kalanları yazmaya kalksam isimler falan yanlış olacak diye korkuyorum açıkçası..

Beğendiğim diğer kitap ise Ahmet Ümit’in son kitabı “Bab-ı Esrar”. Polisiye öyküleri çok seven biri olarak Ahmet Ümit’in kitaplarını şimdiye kadar okumamış olmaktan utanıyorum. Ahmet Ümit ile  bir zamanlar TRTde yayınlanmış olan “Karanlıkta Koşanlar” dizisi ile tanışmıştım aslında. Üstelik diziyi çok beğenmiştim öyleki arkadaşımla bir hafta boyunca üzerinde konuşurduk her bölümün. Ama itiraf ediyorum ki bu heyecanın Ahmet Ümit’ten kaynaklanacağını düşünmemiştim o zamanlar. Nedenini bilmiyorum ama daha çok yabancı yazarları okuyorum ve Türk yazarları o kadar beğenerek okumayacağımı düşünüyorum. Daha doğrusu düşünüyordum… Ancak önyargılı düşündüğümün farkına varıp yavaş yavaş Türk yazarları okuma girişimlerinde bulunuyorum bu sıralar… İşte bu girişimlerimin bir tanesinde yazar olarak Ahmet Ümit ile gerçek anlamda tanışmış oldum. Dilini bu kadar beğeneceğimi, kitabın içine böylesine çekileceğimi bu kadar etkileneceğimi ummuyordum gerçekten. Harikaydı. Çok fazla bir şey yazmayacağım şimdi bu kitap ile ilgili çünkü en kısa zamanda sadece bu kitap ile ilgili bir yazı yazacağım.

Daldan dala atladığım bir yazı oldu sanırım bu ama bundan böyle daha üzerinde çalışarak yazmak istiyorum. Başlık ile ilgili bir yazı olacaktı, olmamış… Bundan sonra böyle olmayacak, önceden planlayarak yazacağım… Umarım kendi kendimin yüzünü kara çıkarmam

Evet beni oldukça rahatsız eden bir durum bu, açıklamak üzere olduğum… İnternette yapacak bişey bulamıyorum!!! Bir online oyun var ona takılıyorum: popmundo!!! Şöyle bir gazetelere bakıyorum, üstün körü… Ara sıra, arkadaşlarım oraya yazdığından biraz da, itiraf.com… Eee elbette diziler ve filmler indirip bunların altyazılarını takip etmek var bir de… İşte hepsi bu…

Oysa daha fazla ve elbette daha yararlı şeyler yapmam gerektiği hissi var içimde… Çünkü köreliyorum, çünkü hayat boş geçiyor burada, bu şekilde… Ne yapmalıyım?

Blogları okuyorum… İnsanlar ne kadar çok şey biliyor yarabbi… Ne çok şey yapıyor… Ben okuduklarımı tutamıyorum aklımda… Neden? Gerçekten neden? İnsan 2 ay önce okuduğu haberi hatırlamaz mı? Tamam hayatım boyunca tarihten hoşlanmadım, ısınamadım bir türlü… Ama insan yakın geçmişi de mi bilmez… Yaşadığım dünyanın sorunlarına duyarsız değilim, sadece neler olup bittiğini takip edemiyorum çünkü bir önce olanı hatırlayamıyorum ki, bilmiyorum ki bağlantı kurayım….

Nereden başlamalıyım? Nasıl öğrenmeliyim… İnternet elbette büyük bir kaynak ancak neresinden tutmalı? Bu internet başında geçen zamanı nasıl değerlendirmeli?

Herneyse… Ben de buraya yapıştırıveririm ne yapalım… Ara sıra da güncellerim artık… Hepsini daha yeni keşfettim, yazdıklarını okumak hoşuma gitti eskiden bulduğum blogları kaybettiğim gibi bunları da kaybetmek istemiyorum… Listenin uzaması dileğiyle…

http://www.cinairoman.com/index.php

http://www.futuristika.org/

http://cekirge.soylence.net/

http://sadikyemni.blogcu.com/

http://bloglasakdasaklasak.blogspot.com/

http://tugcetevetoglu.blogspot.com/

İlk okuduğum kitap hangisiydi diye düşündüğümde aklıma hep bir sahne gelir. İlkokul öğretmenimiz Fatma Hanım sandalyesinde oturuyor, beni de yanına çağırmış elinde bir kitap heceleyerek bana okutuyor… Öğretmenimizin okumayı öğretme yöntemi buydu… Sınıfça hecelemeyi öğrettikten sonra her öğrenciyi yanına çağırıp herkese tek tek okutturmak… O ilk okumayı söktüğüm kitap “Tavşan ile Kaplumbağa” idi

Sonrasında hangi kitapları okudum hatırlamıyorum… Ama hep kitaplara karşı inanılmaz bir sevgi duydum. Ve dergilere karşı da… Annemle bakkala gittiğimizde “Doğan Kardeş” , “Milliyet Kardeş” dergilerine nasıl özlemle baktığımı hatırlarım. Annem alsın bana diye gözlerinin içine bakardım… Öyle ısrarcı, istediğini aldırmak için ağlayan bir çocuk olmadım. Alamazdı annem, çok üzülürdü O da, ben de çok üzülürdüm… Üniversiteyi bitirip de çalışmaya başlayıncaya kadar istediğim zaman istediğim kitabı alamamak çok üzdü beni… Kitapçılarda gezerek, kitapları inceleyip kitapçılarda uzun vakitler geçirerek  özlemimi gidermeye çalıştım hep.

Çocukken annemle eski kitapçıya gider oradan alırdık kitapları. Sonra okuduklarımızı götürür üzerine de biraz daha para ekleyip başka kitaplar alırdık. Aksi bir amcaydı eski kitapçı… Acayip bir dükkanı vardı bir kere… Kitapla dolu düzensiz mi düzensiz bir dükkan… İçinde hareket edilecek hiç yer yoktu… Kitaplar üst üsteydi. Her çeşit kitap da vardı sanırım… Kendimiz bakıp inceleyemezdik kitapları. Eski kitapçı amca (öyle derdik adını hala bilmiyorum galiba kimse de bilmiyor) çeşit çeşit beğenebileceğimiz kitapları çıkarır verirdi biz de arasından seçerdik. Çok aksi bir amcaydı, hep söylenirdi iki kitap için onu uğraştırıyoruz diye… Ne kadar güzeldi oradan kitap almak… Hep hayal ederdim orada bütün günümü geçirmeyi.. Bir bıraksalar da kitapları kendim karıştırsam, kendim seçsem aralarından… Olmadı tabii… O kitapçıyı satın almayı bile düşledim daha sonra… Sanırım lisedeydim o zaman… Zaten ben lisedeyken kapandı galiba eski kitapçı…

Eski kitapçıdan aldığım, bugün yazarını hatırlasam yine alacağım bir kitap var: “Gizli Ada” . Jules Verne’nin değil. Yazarını hatırlamıyorum. Anne-babası olmayan teyzesi ve eniştesiyle kalan Nona ve Mike ile komşuları Jack isimli üç çocuğun evden kaçıp yakınlardaki bir adada kendilerine yeni bir hayat kurmalarını anlatırdı. Sanırım kitabı on sekiz – on dokuz defa okumuştum. En sonunda birgün annem aynı kitabı okuyup duruyorum diye sanırım kitabımı eski kitapçıya geri vermiş. Tekrar okumak için nasıl arayıp da bulamayınca ne kadar hayal kırıklığına uğradığımı anlatamam. Ağlamıştım da sanırım. Bugün bile içimi sızlatır o kitap.. Ne yazık ki çocukken okuduğum kitapların yazarlarına dikkat etmezdim. Bu nedenle kitabın yazarını da yayın evini de bilmiyorum. Ancak yayınevi “Altın Kitaplar” olabilir. Krem rengi ciltli bir kapağı vardı. Bilen varsa bu kitabın yazarını bana bildirse ne hoş olur…

Bir hayal kırıklığı da “Fadiş” isimli kitapta yaşamıştım şimdi aklıma geldi de… Sanırım Milliyet Kitapları’ydı yayınlayan. Ufak cep boyutunda ama ciltli, koyu renk yeşil ya da mavi olabilir cildinin rengi, bir kitaptı. Okumuş okumuş, okurken ağlamaktan da bir hal olmuştum kitabı… Ama sanırım son 10-15 sayfası eksik çıkmıştı eski kitapçıdan alınan kitabın… Anneme sormuştum sen okudun mu bu kitabı sonunda ne oluyor diye? Annem de okumuştu ama hatırlayamadı mı emin olamadaı mı sonundan ne olduysa hala o kitabın sonunu da bilmem… Ama bu kitapta öğrenmiştim pişmaniyenin nasıl yapıldığını onu hatırlıyorum

Şimdi aklımdan bir sürü kitap adı geçiyor hepsi de okumadığım!!! Çocukken okumuş olmam gerekirdi ama şimdi de okumak için geç değil sanırım…

Blog yazmayı daha önce bir kere denedim. Yazacak bir şeyim olmadığını görüp vazgeçtim sonra… Oysa neden yazacak bir şeylerim olmasın ki? Kitap okurum, severim üstelik okumayı… Hatta belli bir okuma yöntemi edinmemiş olduğum için de kızarım kendime hep… Düşününce neden okuduklarımı, okumayı planladıklarımı, neden okuma yöntemi oluşturmak istediğimi yazmayayım… Aslında bir süredir aklımdaydı bu… Cesaretim yoktu sadece.

Blogları uzun süre ve düzenli takip etmiyorum ancak sıkıldıkça okumaktan zevk alacağım bloglar bulmaya çalışıyorum. Doğru dürüst bulabildiğimi de söyleyemeyeceğim. Belki aramayı bilmiyorum… Her neyse… Bu arayışlarımdan birinde geçen gün “kitaplar ve ben” isimli bir yazı okudum cekirge’nin blogunda. Açıkçası beni oldukça cesaretlendirdi. Bir defa benim gibi okumayı seven ama okuduklarını çok hatırlayamayan, okuduklarından alıntılar yapamayan başkaları da olduğunu görmek beni çok rahatlattı. Ben de bir başlangıç yapmak istedim.

Bloglar, web sayfaları konularında bilgim kısıtlı. Bu nedenle bir çok şeyi yavaş yavaş yapacağım. Umarım istediğim gibi, aklımdaki gibi olur…

Olurdu, olmazdı derken sanırım ilk yazımı da yazmış oldum. Devamının gelmesi dileğiyle…